fbpx

Geheime concentratiekampen in China

Chantal Magazine wil niet alleen een magazine zijn voor vrouwen van 40 plus maar ook voor hun kinderen en kleinkinderen. Sarah van 15 vertelt over de concentratiekampen in China. Geboren aan het begin van deze eeuw raakt het haar heel erg dat dit nieuws van vandaag de dag zo onder de mat wordt geveegd. Het wordt door de reguliere media niet erkend omdat er politieke belangen in het spel zijn. De vraag aan haar om te schrijven over iets wat haar als tiener raakt riep het verlangen in haar op om dit onder de aandacht te brengen. Ontroerend om te zien wat een meisje dat veel tijd aan make-up en mooie kleren besteed nu werkelijk bezig houdt.

Tijdens de tweede wereldoorlog werden joden zoals iedereen wel weet uit hun huizen gehaald en in concentratiekampen gezet. Toen deze oorlog was afgelopen zei de wereld ‘#neveragain’ en op 5 mei herdenken we de vrijheid terwijl die er helemaal niet is. Er zijn op dit moment in China geheime ‘heropvoedingskampen’ waar Oeigoeren (een islamische stam in China die vooral in Xinyang leven) zonder dat ze iets verkeerd hebben gedaan in worden gezet, gewoon omdat ze moslim zijn. China ontkent dit en noemt het liever heropvoedingskampen. Terwijl het bestaan van de strafkampen door verschillende mensenrechtenorganisaties en onderzoekers is aangetoond. Toch blijft China spreken over kampen waar deze mensen juist een kans krijgen in de maatschappij, omdat ze daar de taal leren.

Dwang tot misstanden

In de praktijk is juist te zien dat het gaat om een etnische genocide waarbij alles wat Oeigoers is af wordt gekraakt. In de kampen worden gedwongen varkensvlees te eten, alcohol te drinken, worden injecties ingespoten om het geheugen te verwijderen en worden de gevangenen gedwongen om te bidden voor de keizer en zich van hun geloof los te maken. Ook worden de mensen gemarteld verkracht en vermoord. Families van de gevangenen proberen hun geliefden te zoeken maar zodra ze het land binnenkomen worden ze ook gearresteerd.

Illegaal verwijderen van organen

In juni van dit jaar kwam een Australische onderzoeksgroep met een rapport dat bewijs laat zien van duizenden gevallen van het illegaal verwijderen van organen. Harten worden uit levende mensen gesneden en daarna verkocht. In dit rapport staat onder andere dat niemand te weten krijgt waar je bent en dat familieleden zich niet durven uit te spreken, uit angst. De mensen die zijn vrijgelaten worden constant in de gaten gehouden. De hele dag loopt er een Chinese ‘toezichthouder’ met hen mee waardoor ze dus niet tegen hun familie durven te zeggen wat ze allemaal meegemaakt hebben in de strafkampen.

Big brother is watching you

Mensen buiten de kampen waar de Oeigoeren en Kazakken vastzitten, hebben het ook moeilijk. Als je in Xinjiang woont, dan moet je een app installeren waarop de politie alles van je kan bijhouden. Er hangen er overal camera’s met gezichtsherkenning. Op deze manier checkt de overheid of je je wel goed gedraagt. Doe je dat niet, dan kan je opgepakt worden en in een kamp belanden. Er zijn schokkende beelden van deze kampen die gemaakt zijn met een drone en de martelaars die de kampen runnen maken zelf ook filmpjes van hoe de mensen worden gemarteld en vernederd worden. Alsof ze er trots op zijn…

Waarom grijpt niemand in?

We weten dat er strafkampen zijn in China, we weten dat er naar schatting 9 miljoen mensen zijn opgesloten, maar beelden uit die kampen of het transport ernaartoe zien we maar zelden op het nieuws omdat China de grootste dictatuur op de wereld is. Als een land tegen hen werkt zal China waarschijnlijk geen handel meer voeren met dit land. Maar wat is er nou belangrijker handel of de levens van een miljoen mensen? Persoonlijk word ik er echt misselijk van dat wij zitten te klagen over nieuwe schoenen, minder belasting en zulke onzin terwijl er mensen zijn die zichzelf niet eens meer kennen omdat ze als een pion van de keizer worden omgetoverd. Dit soort dingen zouden we toch alleen in films horen te zien? Waarom doet dan niemand iets?

Reageren? Graag!

Ben je onder de indruk van de blog van Sarah? Of wil je met haar doorpraten over het onderwerp? Dat kan! Ze is bereikbaar via lezers@chantalmagazine.nl Vergeet vooral niet dat Sarah een tiener is van15 jaar oud die met ons deelt wat haar raakt. Dat zij daarmee geen politieke aspiraties heeft. Heb je zelf een onderwerp dat de aandacht verdient? Stuur dan een korte samenvatting naar schrijvers@chantalmagazine.nl

Delen is fijn